Przejdź do głównej zawartości

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?



Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina.

Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają. 

 W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów. 

Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowiek się złości. To ćwiczenie pomoże umiejętnie rozpoznawać to uczucie po mimice twarzy i postawie. Ułatwi również oswojenie się z taką sytuacja, z groźną miną i pozwoli spokojniej reagować...


Inteligencja emocjonalna Ćwiczenie 1

Sposoby na dorosłą złość.
Poniższe sposoby mają Ci pomóc poradzić sobie z impulsem do natychmiastowej reakcji. Wolniejszy oddech spowalnia bicie serca i pomaga się uspokoić. Angażowanie mózgu w zadania pomaga osłabić reakcję emocjonalną. Wybierz te, które najlepiej na Ciebie działają. Koniecznie przetestuj kilka, bo to jest bardzo indywidualna sprawa:

  • zatrzymaj oddech na 5 sekund, wypuść powoli powietrze i oddychaj spowalniając i wydłużając wydech przez 1-2 minuty - skup się na przepływającym oddechu; 
  • wyjrzyj przez otwarte okno na kilka minut i skup się na równoczesnym powolnym oddychaniu i oglądaniu otoczenia: drzew, ulic, domów, ludzi; słuchaniu dźwięków i odczuwaniu zapachów - takie patrzenie uspokaja;
  •  policz powoli od 20 do 1 - skup myśli na liczbach, dodaj do każdej inny kształt i kolor;
  •  odejdź i zajmij się czymś innym, co angażuje;
  •  zmęcz się fizycznie (możesz też wykonać odkładaną pracę fizyczną);
  • idź na spacer;
  • zadzwoń i wygadaj się do bliskiej osoby;
  •  podejmij dowolną działalność artystyczną;
  •  narysuj swoje negatywne uczucia;
  •  zapisz, co czujesz.

Na końcu tej listy dopisz inne sposoby, które odkryłaś i z nich korzystasz. Podziel się w komentarzu, co Tobie pomaga. Co Ciebie uspokaja? Z jakich metod korzystasz?

Inteligencja Emocjonalna Ćwiczenie 2 

Co zrobić, kiedy dziecko się złości?
Najczęściej dziecko się złości, ponieważ z jego perspektywy jakaś potrzeba jest niezaspokojona. Podobnie jak u dorosłego - tylko w innych sytuacjach - budzi to bezradność, frustrację, złość, a czasem agresję.

Warto podjąć cztery kroki:
1. Pokaż dziecku, że wiesz, co się z nim dzieje (np. widzę że się zezłościłeś, jesteś bardzo zdenerwowany - nazwij jego stan lub uczucia).
2. Nie karaj dziecka za okazywanie złości. (!)
3. Ustal, co się dzieje, co dziecko dokładnie czuje i postaraj się poznać przyczynę.
4. Nie pozostawiaj - zwłaszcza małego dziecka - sam na sam ze złością (nie wychodź, nie obrażaj się), lecz nazywaj ją i wskazuj jej przyczynę. To uruchamia w dziecku racjonalne myślenie przydatne w panowaniu nad złością.

Pamiętaj o tym, że dziecko ma prawo do uczucia złości i do wyrażania go. Wątpliwość może budzić forma wyrażania uczuć - np. poprzez agresję. Nie zapominaj, że stanowisz dla dziecka wzór i cokolwiek będziesz twierdzić, ono będzie się prawdopodobnie złościło tak, jak Ty to robisz. Więcej ćwiczeń najdziesz tutaj.

Inteligencja Emocjonalna Ćwiczenie 3 

„Twarz w lustrze”
W zabawie może wziąć udział cała rodzina.

  • Mówisz do dzieci: „Czy wiesz/wiecie, że w twarzy można czytać jak w książce? Nie są tam wprawdzie zapisane żadne słowa, ale wiele różnych odczuć.” 
  • Każdy z uczestników zabawy po kolei lub losowo (obracająca się butelka?) pokazuje, jaką ma minę, kiedy jest zły. Pozostali mu się przyglądają, a następnie starają się jak najwierniej pokazać poprzez naśladowanie „odbicie lustrzane” tej rozzłoszczonej twarzy. 
  • Każda z osób ma okazję zobaczyć, jak sama według innych wygląda – jak jest odbierana i jak inni wyglądają. 

Zwykle jest przy tym śmiechu, co niemiara. Nie zapomnij na koniec o podsumowaniu, refleksji, że chociaż każdy z nas złości się inaczej, to jednak zawsze można to wyraźnie odczytać.


Ćwiczenie jest dla dzieci od 7 do 99 lat. ;) Można spróbować pobawić się z młodszymi dziećmi, jednak należy odpowiednio dostosować sposób podsumowania.

Barbara Dziobek
Małopolski Instytut Rozwoju Rodziców

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw

Na jakim stopniu drabiny gniewu jesteś?

Dr Ross Campbell w swojej książce "Sztuka akceptacji" opowiedział bardzo ciekawą historię, która być może ma miejsce w wielu domach: "Byłem kiedyś z wizytą u rodziny, w której ojciec miał ogromne poczucie humoru. Mówił coś bardzo zabawnego, ilekroć jego żona lub któreś z nastolatków poruszało trudny temat. W konsekwencji żadne z nich nie nauczyło się odpowiednio wyrażać swojego gniewu, lecz uciekali się do zachowań pasywno-agresywnych. Za każdym razem, gdy chłopiec był sfrustrowany lub znalazł się w sytuacji wywołującej gniew, skarżył się na silny ból głowy. Dziewczynka zaś dawała upust swojemu gniewowi w inny sposób. Oferowała matce pomoc np. w kuchni lub przy sprzątaniu, ale wykonywała te obowiązki tak beznadziejnie, że matka miała z tego powodu jeszcze więcej pracy." Pisząc o różnych umiejętnościach wychowawczych, często podkreślam jak ważny jest odpowiedni stosunek do złości i radzenie sobie z nią. Nie bez powodu, ponieważ doświadczenie pokazuje, że ma ona na