Przejdź do głównej zawartości

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?



Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina.

Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają. 

 W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów. 

Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowiek się złości. To ćwiczenie pomoże umiejętnie rozpoznawać to uczucie po mimice twarzy i postawie. Ułatwi również oswojenie się z taką sytuacja, z groźną miną i pozwoli spokojniej reagować...


Inteligencja emocjonalna Ćwiczenie 1

Sposoby na dorosłą złość.
Poniższe sposoby mają Ci pomóc poradzić sobie z impulsem do natychmiastowej reakcji. Wolniejszy oddech spowalnia bicie serca i pomaga się uspokoić. Angażowanie mózgu w zadania pomaga osłabić reakcję emocjonalną. Wybierz te, które najlepiej na Ciebie działają. Koniecznie przetestuj kilka, bo to jest bardzo indywidualna sprawa:

  • zatrzymaj oddech na 5 sekund, wypuść powoli powietrze i oddychaj spowalniając i wydłużając wydech przez 1-2 minuty - skup się na przepływającym oddechu; 
  • wyjrzyj przez otwarte okno na kilka minut i skup się na równoczesnym powolnym oddychaniu i oglądaniu otoczenia: drzew, ulic, domów, ludzi; słuchaniu dźwięków i odczuwaniu zapachów - takie patrzenie uspokaja;
  •  policz powoli od 20 do 1 - skup myśli na liczbach, dodaj do każdej inny kształt i kolor;
  •  odejdź i zajmij się czymś innym, co angażuje;
  •  zmęcz się fizycznie (możesz też wykonać odkładaną pracę fizyczną);
  • idź na spacer;
  • zadzwoń i wygadaj się do bliskiej osoby;
  •  podejmij dowolną działalność artystyczną;
  •  narysuj swoje negatywne uczucia;
  •  zapisz, co czujesz.

Na końcu tej listy dopisz inne sposoby, które odkryłaś i z nich korzystasz. Podziel się w komentarzu, co Tobie pomaga. Co Ciebie uspokaja? Z jakich metod korzystasz?

Inteligencja Emocjonalna Ćwiczenie 2 

Co zrobić, kiedy dziecko się złości?
Najczęściej dziecko się złości, ponieważ z jego perspektywy jakaś potrzeba jest niezaspokojona. Podobnie jak u dorosłego - tylko w innych sytuacjach - budzi to bezradność, frustrację, złość, a czasem agresję.

Warto podjąć cztery kroki:
1. Pokaż dziecku, że wiesz, co się z nim dzieje (np. widzę że się zezłościłeś, jesteś bardzo zdenerwowany - nazwij jego stan lub uczucia).
2. Nie karaj dziecka za okazywanie złości. (!)
3. Ustal, co się dzieje, co dziecko dokładnie czuje i postaraj się poznać przyczynę.
4. Nie pozostawiaj - zwłaszcza małego dziecka - sam na sam ze złością (nie wychodź, nie obrażaj się), lecz nazywaj ją i wskazuj jej przyczynę. To uruchamia w dziecku racjonalne myślenie przydatne w panowaniu nad złością.

Pamiętaj o tym, że dziecko ma prawo do uczucia złości i do wyrażania go. Wątpliwość może budzić forma wyrażania uczuć - np. poprzez agresję. Nie zapominaj, że stanowisz dla dziecka wzór i cokolwiek będziesz twierdzić, ono będzie się prawdopodobnie złościło tak, jak Ty to robisz. Więcej ćwiczeń najdziesz tutaj.

Inteligencja Emocjonalna Ćwiczenie 3 

„Twarz w lustrze”
W zabawie może wziąć udział cała rodzina.

  • Mówisz do dzieci: „Czy wiesz/wiecie, że w twarzy można czytać jak w książce? Nie są tam wprawdzie zapisane żadne słowa, ale wiele różnych odczuć.” 
  • Każdy z uczestników zabawy po kolei lub losowo (obracająca się butelka?) pokazuje, jaką ma minę, kiedy jest zły. Pozostali mu się przyglądają, a następnie starają się jak najwierniej pokazać poprzez naśladowanie „odbicie lustrzane” tej rozzłoszczonej twarzy. 
  • Każda z osób ma okazję zobaczyć, jak sama według innych wygląda – jak jest odbierana i jak inni wyglądają. 

Zwykle jest przy tym śmiechu, co niemiara. Nie zapomnij na koniec o podsumowaniu, refleksji, że chociaż każdy z nas złości się inaczej, to jednak zawsze można to wyraźnie odczytać.


Ćwiczenie jest dla dzieci od 7 do 99 lat. ;) Można spróbować pobawić się z młodszymi dziećmi, jednak należy odpowiednio dostosować sposób podsumowania.

Barbara Dziobek
Małopolski Instytut Rozwoju Rodziców

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw