Przejdź do głównej zawartości

Złość rodzica na dziecko


Dzisiaj kolejny, przedostatni już krok z 12, które prowadzą do porozumienia z dzieckiem w wieku buntu dwulatka - złość rodzica na dziecko. Jeśli jeszcze nie wiesz o co chodzi, to podpowiem, że co tydzień publikuję jeden odcinek z kursu pt. "Bunt Dwulatka - 12 Małych Kroków Do Porozumienia z Dzieckiem". Jeśli interesuje Cię ten temat, możesz otrzymać całość w formie bezpłatnego kursu e-mail na swoją skrzynkę mailową zapisując się w okienku pod artykułem TUTAJ.

KROK 11. Panuj nad swoją złością

Jest wiele sytuacji, w których trudno Ci zachować spokój w obliczu zachowania dziecka. Warto wiedzieć, że bardzo często to nie zachowanie dziecka jest źródłem Twojej złości, a jedynie jej wyzwalaczem. 

Złość na dziecko pojawia się przede wszystkim wtedy, gdy czujesz bezsilność lub ogarnia Cię bezradność. Co Ci pomoże tego uniknąć? Posiadanie odpowiednich umiejętności oraz planu w razie awaryjnej sytuacji.


Zadbaj o swoje potrzeby

Złość rodzica na dziecko? Innym powodem trudności w zapanowaniu nad złością jest nie zadbanie o Twoje własne potrzeby czy wygodę. Np. jesteś zmęczona, lub spieszysz się, jesteś zdenerwowana z jakiegoś powodu, lub przygnębiona jakimś niepowodzeniem. Możesz też czuć zawstydzenie z powodu ataku złości u dziecka. 

Przyjrzyj się z dystansu momentom, kiedy złościsz się na zachowanie swojego dziecka i zauważ jak często stają się one dla Ciebie okazją do odreagowania spraw nie związanych z nim.

Nie rób awantury

Gdy dziecko zrobi Ci awanturę w miejscu publicznym w pierwszej chwili chcesz je po prostu uciszyć. Idąc za tym impulsem możesz zrobić różne rzeczy. Najgorszą z nich jest danie dziecku klapsa. Przemoc fizyczna w jakiejkolwiek postaci tylko pogarsza sprawę

Jaki przyniesie skutek? 
  • Po pierwsze powodujesz ból i poczucie niezrozumienia, a w następnej kolejności jeszcze większą bezsilność i wściekłość dziecka.
  • Po drugie uczysz dziecko, że w trudnych sytuacjach można reagować agresją i że bicie pozwala osiągnąć cel.
  • Po trzecie odbierasz dziecku poczucie własnej wartości i wiarę w Twoją miłość.


Zmień sytuację

Jeżeli czujesz, że wzbiera w tobie taka wściekłość, że masz ochotę uderzyć dziecko - zmień sytuację

1. Jeśli w tym momencie jest ktoś, kto może zająć się dzieckiem:
pozostaw je pod opieką, 
- odejdź na bok 
- i ochłoń

2. Jeśli jesteś z dzieckiem sama w domu, wyjdź do drugiego pokoju, na balkon, albo stań w otwartym oknie i przeczekaj - oddychaj powoli i głęboko. 

3. Dziecku powiedz, że jesteś bardzo zdenerwowana i że musisz odpocząć chwilę

4. Napij się wody, umyj twarz, rozpłacz się jeśli musisz dać ujście emocjom, ale nie bij dziecka.

Okaż sobie empatię

Postaraj się zagłębić w swoją potrzebę, która spowodowała irytację, złość, wybuch. 
  • Okaż sobie tyle empatii i zrozumienia ile potrzebujesz. 
  • Nie potępiaj siebie, ani nie wzbudzaj poczucia winy
  • Przeanalizuj sytuację i wyciągnij wnioski.
  • Tak samo odnieś się do dziecka. 

Ono złości się i płacze dlatego, że próbuje zaspokoić swoje potrzeby tak jak potrafi, a nie dlatego, że jest złe czy złośliwe z natury. Za chwilę, lub dwie, gdy minie Wasza złość, spojrzysz na całą sytuację z większym zrozumieniem. Specjalnie w tym celu stworzyłam kurs internetowy dla rodziców na temat tego, jak radzić sobie ze złością swoją i dziecka. Zobacz TUTAJ


Komentarze

Prześlij komentarz

Dziękuję za Twój wpis!

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw