Przejdź do głównej zawartości

Drugi etap dojrzałości emocjonalnej dziecka - Radzenie sobie z emocjami

Kolejnym etapem w dojrzałości emocjonalnej Twojego dziecka, po tym jak nauczy się zauważać swoje stany i emocje oraz je nazywać, jest radzenie sobie z emocjami. Najpierw zaczyna nazywać swoje stany w trzeciej osobie, choć o sobie :) - i możesz usłyszeć:
- Adzia am! - i juz wesz, że Ada jest głodna. :)

Zanim dziecko nauczy się dostrzegać i komunikować konstruktywnie swoją złość, mogą minąć długie lata, bo emocje działają jak błyskawica, a my dajemy się wciągnąć w burzę, zamiast rozłożyć parasol dystansu :) i spokojnie zareagować. 

Być może zdążysz się zmartwić, na kogo ono wyrośnie, kiedy widzisz, jak często się złości, wpada w furię, zmyśla, przywłaszcza sobie cudze rzeczy. W swojej naiwności i niewiedzy, zanim nauczy się zasad,  dziecko kieruje się pierwszym impulsem, jaki się pojawi. Nie zastanawia się nad długofalowymi skutkami swojego zachowania, nad konsekwencjami...



Po pierwsze wytłumaczyć


Zanim obmyślisz karę czy sposób w jaki wyciągnąć konsekwencje wobec niewłaściwego zachowania dziecka, upewnij się, że ono rozumie, co zrobiło. Pierwszą najważniejszą rzeczą jest wytłumaczyć.

Bo emocje same w sobie są jak anioły - czyste i niewinne. Odczuwanie emocji nie ma żadnego zabarwienia etycznego - słusznie zauważa Andrzej Ładyżyński specjalista od pedagogiki rodziny.
O charakterze i odbiorze dziecka czy osoby dorosłej przez innych ludzi decyduje nie to, jakie żywi uczucia, ale to, jak je okazuje, jak sobie z nimi radzi. 

Dlatego drugim niezwykle ważnym krokiem do inteligencji emocjonalnej jest radzenie sobie z emocjami.


Jak radzić sobie z trudnymi emocjami?


Co może pomóc Twojemu dziecku i Tobie lepiej radzić sobie z trudnymi emocjami? Co to w ogóle znaczy: radzić sobie z emocjami? Przede wszystkim nie należy ich tłumić. Przygotowałam poniżej 4 wskazówki, które w tym pomogą.

1. Radzę sobie z własnymi emocjami - to znaczy, że je zauważam, mam ich świadomość, umiem je nazwać.

Wskazówka: Jak najwcześniej zwracaj uwagę dziecka na swoje i jego stany i uczucia mówiąc, co aktualnie się dzieje:
- Mama jest zmęczona.
- Widzę, że Piotruś jest smutny..?
Nazywaj uczucia lub pytaj o nie, gdy nie masz pewności.


2. Potrafię się samodzielnie uspokoić - wyciszyć w zdenerwowaniu, otrząsnąć ze strachu, rozdrażnienia czy smutku.

Wskazówka: Bądź dobrym przykładem, dziecko Cię obserwuje i widzi jak reagujesz na zdenerwowanie, zmęczenie, trudne sytuacje, strach. W pierwszej kolejności zachowa się jak Ty, zamiast zrobić, co mu każesz czyli "tak jak powinno".

3. Kieruję swoim zachowaniem - w życiu spotyka nas wiele niespodziewanych sytuacji i dobrze jest, gdy mamy sporą dawkę samokontroli i potrafimy sterować swoim zachowaniem. Aby to było możliwe, musimy wiedzieć co się z nami dzieje i równocześnie znać zasady według których należy postępować.

Wskazówka: Rozmawiaj z dzieckiem o zasadach współżycia z ludźmi. O tym co wypada, a co nie. Jak warto zachować się w różnych sytuacjach i koniecznie wytłumacz dlaczego.  

4. Samokontrola - pozwala nam odpowiednio reagować na uświadomione emocje. Zadbać o siebie lub zatroszczyć się o drugą osobę bądź rozwiązać konflikt.

Wskazówka: W życiu rodziny i dziecka jest wiele sytuacji, które warto omówić wieczorem przed pójściem spać. Zastanowić się czy dane zachowanie było dobre i jak inaczej można było postąpić. Wymyślić różne scenariusze i wyobrazić sobie, co było potem i dlaczego tak się potoczyła historia.


To czasem lepsze niż bajka na dobranoc. :)
Jakie etapy rozwoju emocjonalnego dostrzegasz u swojego dziecka? I czy ten artykuł okazał się przydatny? Daj znać w komentarzu!

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw