Przejdź do głównej zawartości

Jak rozmawiać z dorastającym dzieckiem? - Mój nastolatek jest kosmitą!

Z małym dzieckiem porozmawiać łatwo, ale jak rozmawiać z nastolatkiem? Często tę rozmowę utrudniają silne emocje. Zgłosiła się do mnie na konsultację mama czternastoletniego chłopca, ucznia drugiej klasy gimnazjum. Trudno jej było rozmawiać ze swoim dzieckiem. Właściwie tej rozmowy w ich życiu brakowało. Było to dla matki bardzo trudne, tym bardziej, że ze starszym synem - jak się jej wydawało - miała dobry kontakt...

Kiedy zaczęłyśmy rozmawiać, usłyszałam od niej:

Nie mam już siły z tym chłopakiem.
Nic do niego nie dociera. 
Nie chce się uczyć.
Ciągle go nie ma w domu.
Tylko burczy i nie można się z nim dogadać. 
Cały czas tylko siedzi w tym telefonie.
Mój nastolatek jest kosmitą! 

Wielu rodzicom tak się wydaje, ponieważ dziecko się zmienia. Cóż... ja twierdzę, że jej syn jest normalnym nastolatkiem. ;)

Spojrzeć na sprawę okiem dziecka

Nasza wspólna praca była długa. Sześć miesięcy spotkań indywidualnych. Celem mamy było nawiązanie kontaktu z dzieckiem. To było dla niej największym wyzwaniem. Przede wszystkim zachęcałam mamę, by próbowała w różnych sytuacjach spojrzeć na sprawę okiem dziecka. A to jest dla rodzica trudne...

Na warsztatach zapraszam rodziców do ćwiczeń, w których mają wyobrazić sobie, że są kilku bądź kilkunastoletnim dzieckiem i wczuć się w proponowaną przeze mnie sytuację. Dużo emocji i przemyśleń daje to doświadczenie. 

Dziecko tak jak dorosły czuje frustrację, niemoc, bezradność, zawstydzenie. Nastolatek często uważa, że życie jest dla niego niesprawiedliwe, czuje się urażony i bywa drażliwy. I potrzebuje zrozumienia. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły?

Ja mu pokażę!

Pewnego popołudnia odebrałam telefon i usłyszałam bardzo zdenerwowany głos. To była mama czternastolatka. Poprosiła mnie, abym porozmawiała z jej mężem, który jak to określiła w swoim zdenerwowaniu: "za chwilę wybuchnie". 

Słyszałam drżący głos. Zapytałam, co się stało. Kilka minut wcześniej rodzice odebrali telefon ze szkoły i dowiedzieli się od wychowawczyni, że syn bardzo niestosownie zachował się względem nauczycielki. Zostali wezwani do szkoły na rozmowę. Okazało się, że nauczycielka zwróciła mu uwagę, że niegrzecznie odezwał się do koleżanki i on jej odpyskował. 

Poprosiłam do słuchawki ojca chłopca. W rozmowie z nim usłyszałam wzburzone słowa:
Ja mu pokażę!
Tym razem, to już się doigrał! (Cokolwiek to miało znaczyć)
Jadę do szkoły i sobie z nim porozmawiam!


Często rodzice w chwili wzburzenia myślą i mówią podobne rzeczy. Jak dalej potoczy się ta historia? Co zrobił chłopiec i co zrobi ojciec? Co ja radzę zrobić i jak rozmawiać? Ciąg dalszy historii Tutaj! :)

A jakie Ty masz doświadczenia ze swoim nastolatkiem? Z jakimi zachowaniami swojego dorastającego dziecka spotykasz się w domu i w szkole? Co Ci sprawia największą trudność? Podziel się z nami w komentarzu, a ja postaram się w kolejnych artykułach odpowiedzieć na nie.

Autorka artykułu: Sylwia Szpikowska

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw