Przejdź do głównej zawartości

Problemy z nastolatkiem?

Chcemy być dla naszych dzieci cudownymi rodzicami. Pragnienie to jest szczególnie żywe w naszych sercach zwłaszcza wtedy, kiedy są małe. Co się dzieje potem? Dlaczego tak trudno Ci się dogadać z większym dzieckiem czy nastolatkiem?

Myślę, że jednym z powodów jest to, że zapominamy, iż aby cokolwiek osiągnąć w życiu - osobistym, rodzinnym czy zawodowym - trzeba mieć wizję tego, czego się chce, jakieś wyobrażenie na ten temat. Wtedy jest szansa, że gdy Twoje dziecko dorośnie, wciąż będziesz umiała się z nim porozumieć.

Myślicie o tym? Ja będąc dzieckiem wyobrażałam sobie jaka będę, gdy będę mamą. Niektórzy myślą o tym, kiedy spodziewają się dziecka, inni, kiedy już dziecko jest na świecie. Najwięcej osób nie zastanawia się nad tym wcale. Jeśli tak jest z Tobą, to nie jesteś w odosobnieniu, ale w większości.

Bez względu na to, czy jesteś w grupie:

  •  marzyłam od dziecka
  •  szeptałam nad główką
  •  nie zastanawiałam się

...musisz mieć precyzyjną wizję tego, jakim chcesz być rodzicem. Po co?

Bo dopiero, kiedy wiesz dobrze czego chcesz, możesz to zrealizować. Mając dokładne wyobrażenie tego, jaką chcesz być mamą, jakim tatą – potrafisz sprecyzować, co Ci jest do tego potrzebne, jak musisz się zachowywać, jakie cechy i umiejętności posiadać.

...Możesz gdzieś dojść dopiero, gdy wiesz gdzie to jest. Z mapą łatwiej, chociaż można trafić bez mapy. Jeśli wiesz dokąd idziesz, ale nie masz mapy, to zawsze możesz zapytać o drogę. Z mapą jednak jest o wiele szybciej. Ale kiedy nie tylko nie posiadasz mapy, ale na dodatek nawet nie wiesz dokąd idziesz, to nie oszukujmy się – nigdzie nie dojdziesz...

Przypuśćmy, że chcesz być cierpliwą i wyrozumiałą mamą (cierpliwym i wyrozumiałym tatą). Ale szybko się denerwujesz i zaczynasz krzyczeć, kiedy maluch narozrabia. Starasz się, ale to nic nie daje. Nie wiesz jak to zmienić, a zaciskanie zębów i nabranie głębszego oddechu Ci nie pomaga. Wówczas często dzieje się tak, że zapominasz o swoim celu.

Czas mija, dziecko rośnie, w chwilach zdenerwowania oboje krzyczycie na siebie i coraz częściej sporne kwestie kończą się awanturą. Pojawia się rozgoryczenie i smutek… Albo jeszcze więcej złości… na dziecko. I jeszcze więcej złości i żalu dziecka do Ciebie. Bardzo to uprościłam, jednak zależało mi na zobrazowaniu przykładu.

Zaczynasz się zastanawiać jak to się stało? Kiedy to wszystko się zaczęło? I jak to zmienić? Możesz to zmienić w każdym momencie. Jeśli czytasz te słowa - możesz to zacząć zmieniać już teraz.

A więc przypomnij sobie, co myślałaś, co sobie wyobrażałaś na temat tego, jaką będziesz mamą, jakim tatą? Co szeptaliście swojemu dziecku, co obiecywaliście? A jeśli nie zastanawialiście się nad tym dotąd - poświęćcie kilkanaście minut na to. Te minuty mogą być najlepiej dotąd zainwestowanym czasem w wychowanie.

Wypisz sobie na kartce, jakim chcesz być rodzicem. A najlepiej załóż zeszyt, bo to ćwiczenie, które Ci teraz proponuję, to dopiero początek. Pomogę Ci przypomnieć sobie wszystko to, co jest w Tobie najlepsze. Wyciągniemy na światło dzienne Twoje marzenia o byciu wspaniałym rodzicem i będziemy je realizować. Krok po kroku pokażę Ci jak to zrobić.

Pytania i komentarze mile widziane. Napisz co myślisz! :)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw