Przejdź do głównej zawartości

Dziecko w przedszkolu cz.2


Kiedy mamy dzieci w wieku przedszkolnym rodzi nam się wiele dylematówJak poradzi sobie moje małe dziecko w przedszkolu? Od czego to będzie zależało? Czy wszystko zrobiłam? Czy mogę mu jeszcze jakoś pomóc

Kiedy moje dzieci szły do przedszkola nie było internetu. Jedynym źródłem wiedzy były książki i opinie innych osób. Oj, wcale nie tak strasznie dawno, na pewno wiele z Was pamięta te czasy. :) Z czasem przekonałam się, że ani jedne ani drugie nie są do końca godne zaufania, bo przedstawiają subiektywny punkt widzenia autora.

Niczego innego nie znajdziesz nigdzie indziej. Największe portale publikują oklepane treści pełne mitów i powtarzanych od lat frazesów. Mało kto interesuje się tym na tyle, aby być na bieżąco. Zwłaszcza, kiedy najnowsze badania pokazują mało popularny lub kontrowersyjny punkt widzenia.

Przedstawię Ci go, a Ty wyrób sobie na tej podstawie własne zdanie i podejmuj decyzje na podstawie obserwacji własnego dziecka i w zgodzie z własnymi potrzebami.

Polemika wciąż trwa: W jakim wieku najlepiej posłać dziecko do przedszkola? Na co zwrócić uwagę? A może najpierw żłobek? Trudno jest znaleźć jednoznaczne odpowiedzi na te pytania. To jak małe dzieci radzą sobie w przedszkolu jest bardzo indywidualną sprawą. Najczęściej jednak rodzice niespełna trzyletnich dzieci skarżą się, że ich pociechy płaczą w przedszkolu i nie chcą tam chodzić. Dlaczego tak się dzieje?

Czasem okres adaptacji, przyzwyczajenia, trwa miesiąc albo dwa, ale czasem pół roku, a nawet cały pierwszy rok... Dlaczego? Co poszło nie tak? Jak to zmienić? Sprawa nie jest prosta. Okazuje się bowiem, że przebywanie w grupie dzieci, bez rodzica, dla tak małego dziecka jest doświadczeniem, którego większość z nich po prostu jeszcze nie potrzebuje... 

Naprawdę chcesz wiedzieć dlaczego Twoje dziecko tak się broni przed przedszkolem? 

To smutna wiadomość. Dr dr Raymond S. Moore, autor ponad trzydziestu książek na temat małych dzieci i rodziny pisze:

"To, że pozbywamy się naszych dzieci, nawet tylko częściowo, dociera do nich o wiele żywiej niż wszelkie nasze uzasadnienia, zgodnie z którymi przedszkole jest świetne dla dzieci ze względu na dobre kontakty z rówieśnikami, możliwość uczenia się czy budowania podstaw pod przyszłe życie w szkole i poza nią. Nawet najlepsza, najbardziej ludzka i zindywidualizowana opieka dzienna nie może wynagrodzić dzieciom uczucia odrzucenia, którego nieświadomie doświadczają.”

Małe dzieci są oczywiście podekscytowane obecnością tak wielu innych dzieci i taką ilością nowych zabawek. Jednak w wieku dwu i pół, a nawet trzech lat ten nadmiar ekscytacji jest dla nich raczej źródłem zakłopotania i zmieszania, a nie drogą do prawdziwego uspołecznienia. 

"Obserwacje pokazują, że wczesna socjalizacja często tak naprawdę wywołuje tendencje antyspołeczne, robiąc z przedszkolaków małych buntowników, o ile nie prawdziwych neurotyków. W konsekwencji, w okresie dojrzewania tendencje te wywołują prawdziwe spustoszenie" - pisze Moore.

Dr Moore opisuje badanie, w którym zaobserwowano, że gdy maluchy bawiły się w 15 czy 20 osobowej grupie, wieczorem były zbyt podniecone, by zasnąć, a następnego dnia okazywały rozdrażnienie. Ale podobne problemy nie pojawiły się, kiedy do zabawy zaproszono tylko czworo czy pięcioro dzieci. 

Czasy się zmieniają i warunki życia, ale wrażliwość naszych dzieci pozostaje taka sama. 

Wiele badań niezbicie pokazuje, że żadna instytucja zajmująca się socjalizacją dzieci, nie wywiera tak silnie pozytywnego wpływu, ani nie zapewnia takiego poczucia bezpieczeństwa jak rozsądni, kochający rodzice. Rodzice, którzy wychowują swoje dzieci w klimacie ciepłego i odpowiadającego na ich potrzeby domu. 

Nawet jeśli to wiemy, nie zawsze mamy możliwość poczekania wystarczająco długo, aż dziecko będzie dojrzałe do pójścia do przedszkola. Czyli tak naprawdę około czwartego roku życia. Czy jest na to jakieś rozwiązanie? Okazuje się, że tak. Psychologowie dziecięcy wykazują, że dzieci radzą sobie bardzo dobrze, kiedy mogą działać wspólnie z jedną osobą bądź pracować w niewielkiej grupie złożonej z dwóch do czterech osób. Kiedy jednak spotykają się z grupą o liczebności klasy szkolnej po to, by uczestniczyć we wspólnych zajęciach, stają się spięte i zestresowane.   

Dlatego przedszkole czy żłobek, gdzie każda "ciocia" zajmuje się piątką dzieci jest bardziej odpowiednim miejscem dla maluchów do trzeciego roku życia włącznie, niż przedszkole z 15 czy 20 osobowymi grupami. Dorosły czuje się zagubiony w obecności 20 nowych osób, a co dopiero dziecko. A co jeśli nie mamy wyboru i nasze małe dziecko już zaczęło chodzić do "tradycyjnego", przepełnionego przedszkola? I wraz z tym zaczęły się kłopoty? O tym już w następnej części. 

A jakie Ty przeżywasz trudności? Jak Twoje dziecko zareagowało na pójście do przedszkola?

Trzecią część możesz przeczytać tutaj: Dziecko w przedszkolu cz.3

Komentarze

  1. Tylko niestety przedszkola z dużą ilością przedszkolanek sporo kosztują ;/ Bo na publiczne niestety nie ma szans..

    OdpowiedzUsuń
  2. Tak... Szkoda, że nie ma u nas jeszcze takiego modelu w przedszkolach publicznych. Ale mam nadzieje, że się doczekamy! :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za Twój wpis!

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw