Przejdź do głównej zawartości

Jak wychować geniusza? cz.2

Jak wychować geniusza? Jak odkryć talent u dziecka? Jak pokierować jego rozwojem, aby nie zaburzyć równowagi? Co w największym stopniu wpływa na rozwój geniuszu dziecka?

Istnieje pogląd, że każde dziecko w momencie urodzenia ma większą inteligencję potencjalną niż inteligencja, której używał Leonardo da Vinci. Małe dzieci bardzo szybko przyswajają i zapamiętują informacje. Niestety również te niepotrzebne. Na dodatek nie potrafią jeszcze rozróżniać, co jest dobre, a co złe, bo tego uczą się od rodziców lub... innych osób z otoczenia. 

Czyje zachowanie będzie naśladowało Twoje dziecko? ...Stąd biorą się różnice pokoleniowe, środowiskowe, kulturowe.
 
W poprzednim artykule pisałam o pierwszym najważniejszym czynniku, który miał wpływ na geniusz osób, których dzieciństwo i życie zostało przeanalizowane. Znamy też drugi z trzech czynników...


Wielu z Was to zaskoczy, bo wyniki badań zaprzeczają powszechnie podzielanym poglądom.
  • Drugim czynnikiem, który przyczynia się do geniuszu człowieka jest izolacja od innych dzieci, zwłaszcza spoza rodziny. 
Jest to na pewno coś, co nam dzisiaj nie mieści się w głowie, bo z prawa i lewa słyszymy, jak ważne jest, aby dziecko miało kontakt z rówieśnikami. Tymczasem okazuje się to przejściową modą, jak wiele nurtów w wychowaniu. 

Przyjrzyjmy się sytuacji dziecka w szkole i przedszkolu oraz temu, jak to wpływa na jego samopoczucie i rozwój:

1. Dziecko pozostawia za sobą relację jeden-do-jednego, jaką nawiązywało ze swoimi rodzicami, aby konkurować z wieloma rówieśnikami o uwagę nauczyciela. 

2. W licznej grupie nie ma miejsca na rozwijanie wyjątkowych cech i na rozwój indywidualności. W Twoim towarzystwie miałoby szansę robić to co lubi. Najczęściej to w tym ukryte są zdolności i talenty Twojego dziecka. W przedszkolu i szkole, gdzie są liczne grupy, musi robić to co wszyscy.

3. Ponadto dziecko angażuje się w niezdrową rywalizację o aprobatę rówieśników i w konsekwencji przyjmuje podzielane przez nich wartości, czasem na całe życie.  

Szereg badaczy, m.in. Albert Bandura, John Condry, Michael Siman i Urie Bronfenbrenner, wskazuje, że jeszcze niecałe pokolenie temu nasze dzieci porzucały wartości wyznawane przez rodzinę i zwracały się ku wartościom wyznawanym przez rówieśników dopiero w wieku, w którym potrafiły już posługiwać się własnym rozumem. 

Dziś podlegają silnemu wpływowi rówieśników już w przedszkolu:

- w wieku, kiedy dopiero uczą się rozróżniać, co jest dobre a co złe; 

- w wieku, kiedy uczą się, jak należy reagować na to, co czują one same i inni;

- w wieku, kiedy kształtuje się ich osobowość, i pozytywny, wspomagający wpływ rodziców na rozwój uzdolnień i charakteru może być największy.

Podsumujmy. Opieka nad dziećmi poniżej siódmego roku życia zorganizowana w 15-, 20-, 30-osobowych, czy nawet większych grupach, dla większości z nich nie jest najlepszym sposobem zapewnienia im twórczych wyzwań. Ani tak potrzebnych do tego: poczucia bezpieczeństwa, stabilizacji i możliwości rozwoju własnej indywidualności. 

Jak Ty czujesz się w grupie 30 obcych osób? Teraz postaw na tym miejscu swoje małe dziecko. Nie zdziwi Cię zapewne, że w domu będzie musiało to odreagować, albo złością, albo płaczem, może nadpobudliwością. I na Twoje zapytania z pewnością odpowie, że nie wie dlaczego tak się zachowuje. (Jak sobie z tym dać radę możesz nauczyć się tutaj.)

To napięcie może również sprawić, że już w przedszkolu pojawią się destrukcyjne, w tym agresywne zachowania. A Ty w swojej trosce zaczniesz doszukiwać się anomalii w zachowaniu dziecka i choroby, zamiast skupię się na zaletach dziecka i jego zdolnościach. 

Warto wówczas rozważyć ograniczenie negatywnego wpływu otoczenia, np. nie posyłając dziecka do przedszkola lub zmieniając je na bardziej dla niego odpowiednie.

Trzeci i ostatni czynnik już wkrótce. A co Ty myślisz na ten temat? Komentarze i pytania są jak zwykle mile widziane. 

Komentarze

  1. Nie należy zapominać, że dużą rolę odgrywa tutaj również przedszkole, czasem nasze wysiłki mogą spełznąć na niczym wobec całkowicie kontrastowej firmy obchodzenia się z dziećmi w przedszkolu

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Dziękuję za Twój wpis!

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw