Przejdź do głównej zawartości

Jak Reagować Na Objawy Buntu - Bunt Dwulatka 3

Niektórzy rodzice zastanawiają się jak odróżnić zachowania niegrzeczne od tych związanych z buntem dwulatka. Bardzo łatwo. Dziecko w tym wieku nigdy nie jest "niegrzeczne". 

Cokolwiek robi, jest to związane z jego rozwojem i reagowaniem na otoczenie. Trzeba pamiętać, że bunt dwulatka jest normalnym okresem rozwojowym dziecka. Jakie to są zachowania i jak reagować właściwie na zachowanie dziecka?


Najczęstsze objawy buntu dwulatka to:
  •  Noryczne używanie słowa "nie" - nawet, gdy wszystko idzie po jego myśli - na przykład, gdy chce pić, często najpierw powie nie, a po chwili dopiero się napije.
  •  Skrajne reakcje na zakazy – wściekłość, niekontrolowane rzucanie się, pisk, krzyk, bicie.
  •  Rzucanie i plucie jedzeniem, rozlewanie picia, odmowa jedzenia.
  •  Bazgranie po ścianach, książkach i innych zakazanych powierzchniach.
  •  Silne zainteresowanie wszystkimi zakazanymi strefami, np. gniazdkami elektrycznymi, kablami, koszem na śmieci, wyrzucaniem jego zawartości oraz innymi miejscami limitowanymi przez rodziców. 
  • Domaganie się natychmiastowej realizacji wszystkich pragnień.
  •  Rozbudowa codziennych rytuałów, od których odstępstwa mogą powodować ostry protest w postaci wybuchów placzu, złości, agresji - chyba że dziecko samo zaproponuje coś innego. 
  • Popadanie w skrajności oraz sprzeczne zachowania, np. niszczenie zabawek, a następnie płacz i rozpacz z tego powodu. 
  • Nieustanna chęć zrobienia po swojemu, pojścia w inną/swoją stronę, próby podporządkowania sobie otoczenia i rodziców na każdej płaszczyźnie. 
  • Okazywanie chęci samodzielnego działania wyrazone zachowaniem lub słowami: "ja!", "ja sam/ja sama".

Nie wszystkie dzieci tak się zachowują i nie cały repertuar tych zachowań można znaleźć u jednego dziecka. Jednak i w tej dziedzinie, tak jak w innych znajdują się jednostki wybitne. ;) 

Co robić? 

- Przede wszystkim należy na te zachowania reagować spokojnie, choć stanowczo. 

- Nie podejmować radykalnych działań, jak karanie.

- Nie reagować podobnie jak dziecko – złością lub agresją. 

Co ci w tym pomoże? Zdobywanie wiedzy i praca ze swoimi przekonaniami oraz nabranie dystansu.

Pamiętaj: 

- Nie traktuj zachowania dziecka, jak osobistej zniewagi. 

- Dziecko nie robi ci na złość, nawet jesli to tak wygląda. 

- Ono w ten sposób poznaje świat i stara się zrozumieć jak dużo może i czy są jakieć granice jego możliwości. 

I na nasze, rodziców utrapienie, cały czas ma nadzieję, że ono może wszystko, a zakaz zniknie za chwilę, jak inne rzeczy, które pojawiają się i znikają w jego otoczeniu. I musi to sprawdzić. Cdn.

Komentarze jak zwykle mile widziane! :)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw

Na jakim stopniu drabiny gniewu jesteś?

Dr Ross Campbell w swojej książce "Sztuka akceptacji" opowiedział bardzo ciekawą historię, która być może ma miejsce w wielu domach: "Byłem kiedyś z wizytą u rodziny, w której ojciec miał ogromne poczucie humoru. Mówił coś bardzo zabawnego, ilekroć jego żona lub któreś z nastolatków poruszało trudny temat. W konsekwencji żadne z nich nie nauczyło się odpowiednio wyrażać swojego gniewu, lecz uciekali się do zachowań pasywno-agresywnych. Za każdym razem, gdy chłopiec był sfrustrowany lub znalazł się w sytuacji wywołującej gniew, skarżył się na silny ból głowy. Dziewczynka zaś dawała upust swojemu gniewowi w inny sposób. Oferowała matce pomoc np. w kuchni lub przy sprzątaniu, ale wykonywała te obowiązki tak beznadziejnie, że matka miała z tego powodu jeszcze więcej pracy." Pisząc o różnych umiejętnościach wychowawczych, często podkreślam jak ważny jest odpowiedni stosunek do złości i radzenie sobie z nią. Nie bez powodu, ponieważ doświadczenie pokazuje, że ma ona na