Przejdź do głównej zawartości

Jak Reagować Na Objawy Buntu - Bunt Dwulatka 3

Niektórzy rodzice zastanawiają się jak odróżnić zachowania niegrzeczne od tych związanych z buntem dwulatka. Bardzo łatwo. Dziecko w tym wieku nigdy nie jest "niegrzeczne". 

Cokolwiek robi, jest to związane z jego rozwojem i reagowaniem na otoczenie. Trzeba pamiętać, że bunt dwulatka jest normalnym okresem rozwojowym dziecka. Jakie to są zachowania i jak reagować właściwie na zachowanie dziecka?


Najczęstsze objawy buntu dwulatka to:
  •  Noryczne używanie słowa "nie" - nawet, gdy wszystko idzie po jego myśli - na przykład, gdy chce pić, często najpierw powie nie, a po chwili dopiero się napije.
  •  Skrajne reakcje na zakazy – wściekłość, niekontrolowane rzucanie się, pisk, krzyk, bicie.
  •  Rzucanie i plucie jedzeniem, rozlewanie picia, odmowa jedzenia.
  •  Bazgranie po ścianach, książkach i innych zakazanych powierzchniach.
  •  Silne zainteresowanie wszystkimi zakazanymi strefami, np. gniazdkami elektrycznymi, kablami, koszem na śmieci, wyrzucaniem jego zawartości oraz innymi miejscami limitowanymi przez rodziców. 
  • Domaganie się natychmiastowej realizacji wszystkich pragnień.
  •  Rozbudowa codziennych rytuałów, od których odstępstwa mogą powodować ostry protest w postaci wybuchów placzu, złości, agresji - chyba że dziecko samo zaproponuje coś innego. 
  • Popadanie w skrajności oraz sprzeczne zachowania, np. niszczenie zabawek, a następnie płacz i rozpacz z tego powodu. 
  • Nieustanna chęć zrobienia po swojemu, pojścia w inną/swoją stronę, próby podporządkowania sobie otoczenia i rodziców na każdej płaszczyźnie. 
  • Okazywanie chęci samodzielnego działania wyrazone zachowaniem lub słowami: "ja!", "ja sam/ja sama".

Nie wszystkie dzieci tak się zachowują i nie cały repertuar tych zachowań można znaleźć u jednego dziecka. Jednak i w tej dziedzinie, tak jak w innych znajdują się jednostki wybitne. ;) 

Co robić? 

- Przede wszystkim należy na te zachowania reagować spokojnie, choć stanowczo. 

- Nie podejmować radykalnych działań, jak karanie.

- Nie reagować podobnie jak dziecko – złością lub agresją. 

Co ci w tym pomoże? Zdobywanie wiedzy i praca ze swoimi przekonaniami oraz nabranie dystansu.

Pamiętaj: 

- Nie traktuj zachowania dziecka, jak osobistej zniewagi. 

- Dziecko nie robi ci na złość, nawet jesli to tak wygląda. 

- Ono w ten sposób poznaje świat i stara się zrozumieć jak dużo może i czy są jakieć granice jego możliwości. 

I na nasze, rodziców utrapienie, cały czas ma nadzieję, że ono może wszystko, a zakaz zniknie za chwilę, jak inne rzeczy, które pojawiają się i znikają w jego otoczeniu. I musi to sprawdzić. Cdn.

Komentarze jak zwykle mile widziane! :)

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw