Przejdź do głównej zawartości

Jak zapobiec wybuchowi złości u dziecka?

Złość nie jest chorobą a jednak ma swoje objawy. Im wcześniej je rozpoznasz, tym szybciej możesz zareagować i pomóc dziecku wrócić do stanu równowagi. Warto wiedzieć jak to zrobić, bo w przeciwieństwie do grypy, nie ma na złość szczepionki i nie da się jej uniknąć.

Dlatego tak ważne jest, aby znać swoje dziecko i umieć rozpoznać symptomy złości na samym jej początku. Rozmawiać o nich jak najwcześniej i nauczyć dziecko kierować złością w taki sposób, aby nie ona rządziła nim, lecz aby ono mogło ją mieć pod kontrolą.


Złość poznasz nie tylko po zachowaniu dziecka, ale jeszcze zanim coś zrobi - po jego wyglądzie. Emocje nie są umiejscowione w naszej głowie, ale rodzą się w ciele i poprzez ciało się manifestują. Dzięki temu możesz odczytać objawy grożące wybuchem z wyglądu dziecka i zapobiec atakowi złości.

Na co zwrócić uwagę?

- zmarszczone czoło,
- ściągnięte brwi,
- wściekłe spojrzenie,
- zmrużone oczy,
- pobladłe lub zaczerwienione policzki,
- rozszerzone otwory nosowe,
- zaciśnięte usta lub zęby,
- zacięta mina,
- przyspieszony oddech,
- podniesiony głos,
- napięte mięśnie,
- zaciśnięte pięści,
- niepokój ruchowy,
- postawa ciała wyrażająca chęć walki.


Kiedy się wyczulisz na zauważanie wczesnych sygnałów złości u dziecka, będzie ci o wiele łatwiej zapobiegać złości, zamiast ją wzmacniać i potęgować wybuch. Jak to zrobić? Jak Skutecznie Radzić Sobie ze Złością Swoją i Dziecka, Zdobyć Jego Szacunek, Zaufanie i Zbudować Swój Autorytet? Zapraszam cię na wyjątkowy i jedyny w Polsce taki kurs - zobacz: E-Kurs Rozumiem Twoją Złość. Zapisy już trwają!

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Na jakim stopniu drabiny gniewu jesteś?

Dr Ross Campbell w swojej książce "Sztuka akceptacji" opowiedział bardzo ciekawą historię, która być może ma miejsce w wielu domach: "Byłem kiedyś z wizytą u rodziny, w której ojciec miał ogromne poczucie humoru. Mówił coś bardzo zabawnego, ilekroć jego żona lub któreś z nastolatków poruszało trudny temat. W konsekwencji żadne z nich nie nauczyło się odpowiednio wyrażać swojego gniewu, lecz uciekali się do zachowań pasywno-agresywnych. Za każdym razem, gdy chłopiec był sfrustrowany lub znalazł się w sytuacji wywołującej gniew, skarżył się na silny ból głowy. Dziewczynka zaś dawała upust swojemu gniewowi w inny sposób. Oferowała matce pomoc np. w kuchni lub przy sprzątaniu, ale wykonywała te obowiązki tak beznadziejnie, że matka miała z tego powodu jeszcze więcej pracy."

Pisząc o różnych umiejętnościach wychowawczych, często podkreślam jak ważny jest odpowiedni stosunek do złości i radzenie sobie z nią. Nie bez powodu, ponieważ doświadczenie pokazuje, że ma ona na na…

17 Sposobów Na Odreagowanie Złości Na Dziecko

Temat złości jest bardzo trudnym tematem. Przede wszystkim ze względu na nasz stosunek do tego uczucia. Jest to w ogóle jedno z najtrudniejszych zagadnień spośród wszystkich, dotyczących relacji między rodzicami a dziećmi. Czy zastanawiasz się, dlaczego? Jaka jest Twoja opinia na ten temat? Uważasz, że złość jest dobra czy zła? Jak w sposób praktyczny rodzice mogą sobie poradzić ze swoją złością? Jak mogą odreagować złość, którą czują na dziecko? Moim zdaniem, temat jest tak trudny dla wielu rodziców dlatego, że nadal złość jest powszechnie potępianym uczuciem. Pokazują to również komentarze pozostawiane pod moimi postami. Dobry przykład stanowi taka wymiana spostrzeżeń:
"złość?? irytacja?? bardzo często!! właściwie to od kilku tygodni codziennie zmagam się z własnymi emocjami (idą 3 ząbki i mały jest okropny) - w krytycznym momencie najczęściej zostawiam synka w łóżeczku na parę minut i wychodzę do pokoju obok - muszę dać sobie czas na wyciszenie, dwa głębsze wdechy i powrót &…

Kiedy dziecko czuje się niekochane?

Jest dowiedzione, że na całe nasze życie najbardziej wpływa historia naszego dzieciństwa. Są wśród nas ludzie dorośli, którzy gdy się głębiej zaczną nad tym zastanawiać, dochodzą do wniosku, że nie czuli się kochanymi dziećmi. 
Co to znaczy być niekochanym dzieckiem? 
Takie dziecko nie czuje, że się je widzi i lubi takim, jakie jest. Ma poczucie, że trzeba pasować do oczekiwań rodziców i być takie, jak sobie rodzice wyobrażają, że być powinno. Inaczej mówiąc nie może być takie, jakie jest...