Przejdź do głównej zawartości

CZ 2. Co jest twoim największym sprzymierzeńcem w radzeniu sobie ze złością dziecka?

Chcesz, aby twoje dziecko potrafiło powiedzieć co czuje w wieku przedszkolnym. Aby dobrze radziło sobie z trudnymi emocjami, a zwłaszcza ze złością. To nie przyjdzie samo, musisz je tego nauczyć wskazując na jego uczucia niemal od początku. Kiedy dziecko jest wystarczająco duże, aby zacząć mu mówić, co czuje? 

Właśnie wtedy, gdy swoim zachowaniem manifestuje emocje. Już niemowlę potrafi się złościć i okazać czułość. Takiego maluszka też łatwiej kochać i okazywać mu uczucia. Potem przychodzi okres buntu i zwykle nadmiernie skupiamy się na tzw. „negatywnych emocjach”, czyli tych, które są dla nas trudne. 

Nie zapominajmy o miłości. Kiedy wszędobylski raczkujący lub biegający niemowlak obejmuje cię rączkami, pamiętaj, aby zauważyć głośno: „o jak bardzo kochasz mamusię – mamusia też cię kocha”. Jakoś łatwo nam to przychodzi, gdy dziecko jest malutkie, ale wraz z jego wiekiem jest coraz trudniejsze.

Zwłaszcza, gdy się okazuje, że nasze kochane, słodkie dziecko nie wiedzieć kiedy, zamieniło się w małego potworka i coraz częściej w myślach nazywamy go „naszym małym złośnikiem”.

Jest spora grupa dzieci, które szczególnie łatwo się niecierpliwią od samego początku. Szybciej irytują i łatwiej wpadają w gniew. Jeśli masz takie dziecko musisz mu dostarczać szczególnie dużo pozytywnych wzmocnień...

Już teraz z pewnością dostarcza ci na co dzień wiele problemów i obaw.

To właśnie twoje dziecko ma częste napady złości, nierzadko prowokuje swoim zachowaniem i ma tendencję do pielęgnowania urazy. Zazwyczaj nie potrafi też zbyt długo czekać na zaspokojenie potrzeb i częściej niż inne dzieci bywa agresywne.

Masz takie dziecko? 

Wypracuj sobie strategię, która polega na częstym chwaleniu, dostrzeganiu starań i dokonań, mówieniu o mocnych stronach i częstych uściskach i przytulaniu. 

Najwięcej możesz zrobić wprowadzając te zasady od niemowlaka.  

Nigdy nie jest za wcześnie, by mówić dziecku co ono czuje. Ale mów jak najwięcej o dobrych uczuciach i sama wciąż staraj się okazywać jak najwięcej czułości. To niekoniecznie całkowicie zmieni twoje dziecko, ale na pewno bardzo złagodzi jego temperament. 

Często rodzice myślą o nim, jak o wielkim utrapieniu, ale to szczęście jednocześnie, bo takie dziecko "dba" o to, aby wciąż się rozwijali i uczyli nowych umiejętności. Przekraczali swoje ograniczenia i pracowali nad sobą. 

Będzie im to bardzo potrzebne, bo to, co dzieje się teraz to pestka. Prawdziwe kłopoty zaczną się dopiero, kiedy stanie się nastolatkiem. Wiem o tym dobrze nie tylko od innych rodziców. Takim dzieckiem była właśnie moja młodsza córka.

Co tym razem jest twoim największym sprzymierzeńcem w radzeniu sobie ze złością dziecka? 
- Wskazuj na uczucia dziecka od samego początku.
- Mów dziecku, co czujesz jeśli go to dotyczy.
- Dbaj o przewagę pozytywnych uczuć.

W każdej sytuacji kieruj się miłością. Ciąg dalszy w następnym artykule.
Tutaj znajdziesz część pierwszą.


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Jakie są Konsekwencje Braku Akceptacji i Dlaczego To Jest Takie Ważne Dla Ciebie i Twojego Dziecka?

O tym w jaki sposób radzisz sobie z zachowaniem dzieci, ze sobą i z wieloma sprawami w życiu, w ogromnej mierze decyduje to, jak sobie radzisz z emocjami . O tym , jak sobie radzisz z emocjami, decyduje w głównej mierze akceptacja . Również zachowanie Twojego dziecka jest zależne od tego ile akceptacji otrzymuje od Ciebie, i od drugiego z rodziców. Pragniesz, aby Twoje dziecko było szczęśliwe, pewne siebie i później czuło się w życiu spełnione, ale czy dajesz mu niezbędną do tego akceptację? Konsekwencje braku akceptacji to niezgoda na siebie, poczucie wyobcowania, czasem skłócenie i bunt nie tylko przeciwko rodzicom, ale też przeciwko sobie i wszystkim innym. Czasami do tego stopnia, że dziecko bojkotuje swoje poczynania i dorastając marnuje życie na obwinianiu siebie i innych o wszystko, co wydarza się nie po jego myśli. Zamiast cieszyć się tym, co jest, doceniać zalety i dostrzegać swoje mocne strony, zaczyna przede wszystkim wstydzić się swoich braków, i dużo czasu i energii pośw