Przejdź do głównej zawartości

Skąd bierze się zazdrość u dzieci?

Skąd się bierze zazdrość u dzieci? Dlaczego dzieci są tak zazdrosne, gdy w rodzinie pojawia się drugie dziecko? Dlaczego nawet odpowiednie przygotowanie dziecka, na przyjście rodzeństwa na świat, nie jest w stanie zapobiec zazdrości? 

Nawet dzieci, które marzą o tym, żeby mieć rodzeństwo i z namaszczeniem mówią o sobie „starszy brat” – „starsza siostra”, potrafią dać w kość maluchowi...

Dziwimy się temu, zupełnie jakbyśmy zapomnieli jak to było, gdy sami byliśmy dziećmi.  Trudno nam to zrozumieć i mając drugie dziecko wciąż zadajemy to samo pytanie. Dlaczego rodzeństwo rywalizuje ze sobą o miłość rodziców?


Gdy w domu pojawia się drugie dziecko, pierwsze reaguje zazdrością, a my głowimy się jak dać każdemu dziecku tyle miłości, ile potrzebuje, żeby nie czuło się opuszczone i niekochane. Tymczasem pomimo najlepszych chęci wciąż popełniamy te same błędy, a nasze zachowania nasilają niezgodę między dziećmi.

Na czym polegają największe błędy rodziców związane z zazdrością wśród rodzeństwa? Jakie nasze zachowania podsycają zazdrość dzieci? Jak się ich pozbyć lub przynajmniej jak ich unikać?

Ważne, aby się zorientować, jakie uwagi i zachowania rodziców rujnują trwałą więź między rodzeństwem, a co ją buduje. Dowiedzieć się, co na pewno nie działa, a co jest skuteczne. Wreszcie, skąd uczucie zazdrości bierze swoje źródło?

Po pierwsze, rodzice zaspokajają wszystkie potrzeby dziecka. Związane z przeżyciem, poczuciem bezpieczeństwa, byciem kochanym, etc. Dlatego pojawienie się rodzeństwa jest odbierane, jako zagrożenie tych potrzeb. Zazdrość jest tym większa, im mniejsze jest dziecko, co bierze się stąd, że małe dzieci po prostu nie potrafią się jeszcze dzielić. To dlatego zazdrość jest najbardziej intensywna u maluchów.

Po drugie, pojawienie się rodzeństwa sprawia, że relacje dziecka z rodzicami przestają być wyłączne. Dziecko pragnie nie tylko całej przestrzeni, jaką dzieli z rodzicami, chce zatrzymać dla siebie również wszystkie zabawki, jedzenie i miłość rodziców.

Braciszek czy siostrzyczka oznacza mniej czasu z rodzicami, mniej uwagi, pieszczot, a może i mniej innych atrakcji czy upominków, które teraz rodzice muszą podzielić na dwoje. W końcu pojawia się również w małej główce nie do końca uświadomiona obawa, że przybysz zajmie „moje miejsce” także w domu i sercach rodziców.

To właśnie ten lęk jest odpowiedzialny za agresywne zachowania starszego dziecka wobec dzidziusia. Z tego powodu najważniejszą rzeczą dla rodziców, jest nauczenie starszaka panowania nad agresją i zazdrością wobec maluszka.

Czasem pojawia się pomysł, żeby ukrywać karmienia piersią lub czułość do niemowlęcia przed starszym dzieckiem, ale to nie zmniejsza zazdrości. Potrzeba miłości i lęk przed odrzuceniem, które kryją się za zazdrością, mogą zostać zaspokojone tylko przez spontanicznie okazywaną czułość obojgu dzieciom. 

Tylko wówczas Twoje pierwsze dziecko utwierdzi się w przekonaniu, że kochasz ich oboje jednakowo mocno i że jesteś hojna, hojny w rozdawaniu miłości. Im więcej czułości dla obu, tym spokojniejszy może być starszak i tym mniej będzie musiał walczyć z zazdrością. Przeczytaj też: Bezpłatny Kurs E-Mail Zazdrość Dzieci

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozwój emocjonalny dziecka - Ćwiczenia cz. 1 - Jak radzić sobie ze złością?

Ćwiczenie inteligencji emocjonalnej jest jak ruch na świeżym powietrzu - pożyteczne i zdrowe. Tak jak obiecałam, przygotowałam dla Ciebie kilka prostych ćwiczeń. Jedno z nich to zabawa z dzieckiem, ale może w niej wziąć udział cała rodzina. Dorosły człowiek zwykle bez trudu uświadamia sobie przyczyny złości - największą trudność sprawia mu zapanowanie nad sobą. Poniżej, w punkcie 1 znajdziesz baaardzo proste, sprawdzone i praktyczne wskazówki, jak radzić sobie z własną złością. Są tak proste, że większość osób znając te sposoby ignoruje je i lekceważy. Ja zachęcam do wypróbowania, bo wiem, że naprawdę działają.   W punkcie drugim umieściłam sposoby radzenia sobie ze złością dzieci. Tutaj najważniejsze jest przeprowadzenie pociechy krok po kroku przez burzę emocji. Zachęcam do korzystania z nich i na tej podstawie wypracowania własnych sposobów.  Punkt 3 zawiera ćwiczenie, które poprzez zabawę ma przede wszystkim dzieciom uświadomić, jak zmienia się wygląd, kiedy człowi

Jaki jest Twój zakres akceptacji?

Co sprawia, że jako rodzice mamy różne zakresy akceptacji? Na czym polegają główne różnice? Jakim jesteś rodzicem i czy zastanawiasz się skąd się bierze Twój zakres akceptacji? Dlaczego w zależności od dziecka zmienia się Twoja akceptacja? I czy można z tym coś zrobić? Trudno jest być przez cały czas akceptującym rodzicem dla dziecka, ponieważ jego zachowanie czasem wymaga skorygowania. Jednak czy zauważasz, że niektórzy ludzie mają tak, że nie podoba im się większość rzeczy, które robią ich dzieci? Czasem ich dzieci robią coś, co Tobie absolutnie nie przeszkadza i masz wrażenie, że właściwie nikomu by to nie przeszkadzało, a jednak ich matka lub ojciec stale zwraca im uwagę.  Różne zakresy akceptacji Ty sama możesz należeć do tej grupy rodziców, pytanie tylko, czy sobie to uświadamiasz. Są trzy grupy rodziców w zależności od zakresu akceptacji, jakim darzą swoje dzieci. Mały zakres akceptacji Jeśli należysz do wyżej opisanej grupy, to jesteś osobą o małym zakresie a

Na jakim stopniu drabiny gniewu jesteś?

Dr Ross Campbell w swojej książce "Sztuka akceptacji" opowiedział bardzo ciekawą historię, która być może ma miejsce w wielu domach: "Byłem kiedyś z wizytą u rodziny, w której ojciec miał ogromne poczucie humoru. Mówił coś bardzo zabawnego, ilekroć jego żona lub któreś z nastolatków poruszało trudny temat. W konsekwencji żadne z nich nie nauczyło się odpowiednio wyrażać swojego gniewu, lecz uciekali się do zachowań pasywno-agresywnych. Za każdym razem, gdy chłopiec był sfrustrowany lub znalazł się w sytuacji wywołującej gniew, skarżył się na silny ból głowy. Dziewczynka zaś dawała upust swojemu gniewowi w inny sposób. Oferowała matce pomoc np. w kuchni lub przy sprzątaniu, ale wykonywała te obowiązki tak beznadziejnie, że matka miała z tego powodu jeszcze więcej pracy." Pisząc o różnych umiejętnościach wychowawczych, często podkreślam jak ważny jest odpowiedni stosunek do złości i radzenie sobie z nią. Nie bez powodu, ponieważ doświadczenie pokazuje, że ma ona na